الفباي درد از لبم مي‌تراود
        نه شبنم ، كه خون از شبم مي‌تراود

        سه حرف است مضمون سي‌پاره دل
        الف . لام . ميم . از لبم مي‌تراود

        چنان گرم هذيان عشقم كه آتش
        به جاي عرق از تبم مي‌تراود

        زدل بر لبم تا دعايي برآيد
        اجابت زهر ياربم مي‌تراود

        ز دين ريا بي نيازم ، بنازم
        به كفري كه از مذهبم مي‌تراود

        قاف

       و قاف

                    حرف آخر عشق است

      آنجا كه نام كوچك من
      آغاز مي‏شود!

                               (شادروان قیصر امین پور)          

صداي آب مي آيد، مگر در نهر تنهائي چه مي شويند؟

لباس لحظه ها پاک است.

ميان آفتاب هشتم دي ماه

طنين برف، نخ هاي تماشا، چکه هاي وقت،

طراوت روي آجرهاست، روي استخوان روز.

چه مي خواهيم؟

بخار فصل گرد واژه هاي ماست.

دهان گلخانه ي فکر است.

سفرهايي ترا در کوچه هاشان خواب مي بينند.

ترا در قريه هاي دور مرغاني بهم تبريک مي گويند.

چرا مردم نمي دانند

که لادن اتفاقي نيست،

نمي دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آب هاي شط

                                                                     ديروز است؟

چرا مردم نمي دانند

که در گل هاي ناممکن هوا سرد است؟

                                                (سهراب سپهری)

((نازلي! بهار خنده زد و ارغوان شکفت

در خانه زير پنجره گل داد ياس پير!

دست از گمان بدار

با مرگ نحس پنجه ميفکن

بودن به از نبودن...خاصه در بهار!))

نازلي سخن نگفت؛

                      سر افراز

دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت...

((-نازلي ! سخن بگو!

مرغ سکوت جوجه ي مرگي فجيع را

در آشيان به بيضه نشسته ست!))

نازلي سخن نگفت؛

                       چو خورشيد

از تيرگي برآمد و در خون نشست و رفت...

نازلي سخن نگفت

نازلي ستاره بود

يک دم درين ظلام درخشيد و جست و رفت...

نازلي سخن نگفت

نازلي بنفشه بود

           گل داد و

           مژده داد:((زمستان شکست!))

                                                           و

                                                           رفت...

              ((احمد شاملو))

اي شب تيره! روزگار مني؟

يا دو چشم سياه يار مني؟

از بلندي چو گيسوان سياه،

وز سياهي دل نگار مني...

در برت با خيال او بسيار

اشک از ديده کرده ام بکنار؛

چه بسا با تو راز دل گفتم،

چه بسا با تو مانده ام بيدار...

اگهي کز دو ديده ريزم خون،

بي خبر نيستي که چونم؛ چون

راست چون سرو بود قامت من

زان قد سرو شد خميده کنون...

روزگاري چو سرو بودم راست

شرح اين قصه سخت جانفرساست:

-بر سر عرش بود پروازم،

عشق بالم شکست و قدرم کاست؛

جانم از غم تباه شد؛ ايواه!

روزم از عشق شد سياه - سياه!

سوختم، سوختم؛ دريغ! دريغ!

مگر اي شيخ، عشق بود گناه؟...

                                              (احمد شاملو)

اي شده چون سنگ سياهي صبور،

پيش دروغ همه لبخندها!

-بسته چو تاريکي جاويد گور

خانه به روي همه سوگندها!-

من ز تو باور نکنم،... اين تويي؟

دوش چه ديدي، چه شنيدي، به خواب؟

بر تو دلا،...فرخ و فرخنده باد

دولت اين لرزش و اين اضطراب.

زنده تر از اين تپش گرم تو

عشق نديده ست و نبيند دگر.

پاکتر از آه تو پروانه اي

بر گل يادي ننشيند دگر...

زرد و نيلي و بنفش

سبز و آبي و کبود

با بنفشه ها نشسته ام

سال هاي سال،

صبح هاي زود.

در کنار چشمه ي سحر

سر نهاده روي شانه هاي يکدگر

گيسوان خيس شان به دست باد

چهره ها نهفته در پناه سايه هاي شرم

رنگ­ها شکفته در زلال عطرهاي گرم،

مي تراود از سکوت دلپذيرشان،

بهترين ترانه،

             بهترين سرود...

مخمل نگاه اين بنفشه ها،

ميبرد مرا سبک تر از نسيم،

از بنفشه زار باغچه،

تا بنفشه زار چشم تو-که رسته در کنار هم –

زرد و نيلي و بنفش

سبز و آبي و کبود.

با همان سکوت شرمگين

با همان ترانه ها و عطرها،

بهترين هر چه بود و هست،

بهترين هر چه هست و بود...

در بنفشه زار چشم تو

من ز بهترين بهشت ها گذشته ام

من به بهترين بهار ها رسيده ام...

اي غم تو همزبان بهترين دقايق حيات من!

لحظه هاي هستي من از تو پر شده ست

آه!

در تمام روز،

در تمام شب،

در تمام هفته،

در تمام ماه

در فضاي خانه ،کوچه ، راه

در هوا، زمين، درخت، سبزه، آب،

در خطوط درهم کتاب،

در ديار نيلگون خواب...

اي جدايي تو بهترين بهانه ي گريستن

بي تو من به اوج حسرتي نگفتني رسيده ام.

اي نوازش تو بهترين اميد زيستن!

در کنار تو،

من ز اوج لذتي نگفتني گذشته ام.

در بنفشه زار چشم تو

برگ هاي زرد و نيلي و بنفش،

عطرهاي سبز و آبي و کبود،

نغمه هاي ناشنيده ساز مي کنند،

بهتر از تمام نغمه ها و سازها!

روي مخمل لطيف گونه هات،

غنچه هاي رنگ رنگ ناز،

برگ هاي تازه تازه باز ميکنند.

بهتر از تمام رنگ ها و رازها!

خوب خوب نازنين من!

نام تو مرا هميشه مست ميکند

بهتر از شراب،

بهتر از تمام شعرهاي ناب!

نام تو، اگر چه بهترين سرود زندگي ست،

من تو را

               به خلوت خدايي خيال خود:

                 ((بهترين بهترين من)) خطاب ميکنم،

                                                       بهترين بهترين من...

(فريدون مشيري)

سلام،

خداحافظ!

ديگر براي تو که زنده تر از مايي

براي آدم هايي که از جنس ديوارهاي سنگي هستند،

حرفي ندارم

نمي خواهم آزارشان بدهم

بگذار تا به آنچه که خو گرفته اند زندگي کنند.

براي آنها چه فرق ميکند؟

که از اين سرماي نارواي زمستان نگاه ها

دلي بلرزد

يا که

مورچه اي از تنهايي به خود بپيچد!...

همان بهتر که نباشي و دق نکني

براي آنهايي که بسيار، بيسارتر خوشبخت ترند

برو،

برو که در اين دو وجب خاک خدا

جايي براي تو نيست که باشي!

خوب!